زمين را انعطافي نبود
سياره‌يي آتي بود

که هنوز مدار نمي‌شناخت زمين،

التهابي درک‌ناشده بود
فراپيش ِ زمان.

سنگ‌پاره‌يي بي‌تميز که در خُشکای خميره‌اش هنوز
«خود» را خبر از «خويشتن» نبود،
که هنوز نه بهشتي بود
نه ماری و سيبي،

از آن پس که بشکافد
از آن پس که سنگ‌پاره واشِکافد
و زمين به اُلگوی ما شيار و تخمه شود:
سيّاره‌يي به عشوه گريزان
بر مدار ِ خشک و خيس‌اش

چه به يک‌ديگر ماننده ! شگفتا، چه به يک‌ديگر ماننده !